’t Stilteboetje was an de buitekant puur beskanelezeerd.
’t Most opgnapt worre dat ‘r werde vraiwilligers optrommeld om an de veert te gaan met ’t sloupen en ’t weer opbouwe en ’t anpakken van de buitenboel.
Met z’n voiven zette we de skouwers d’r onder, maar zoveul mense, zoveul zinne.
’t Werd allegaar oplost, niks most, alles kon, komt ’t vedaag niet klaar den murgen maar.
De grappe, de steke onder water, ’t vakmanskap en de inzet hewwe voor moin meer betekend as enkeld ’t opgnappen van ’t boetje.
’t Samenweren en ’t begroipen en leren van mekaar gave moin weer meer zelfvertrouwen en ik raakte lengiesan zommaar best in ’t zin met m’n oigen.

We kenne d’r kuin op weze dat we dut voor mekaar kregen hewwe.
Are vraiwilligers zalle de binnekant nag effies oppoese.
Van ’t zeumer komm d’r nuwe dakpanne op, den is ’t echt weer ’n boetje om stil van te worren.

*

Al is ’t werk an kant en we gane weer op huis an, met oôs gereedskip onder de arm, den koike we nag effies achterom en denke: dut hewwe we toch maar mooi rooid met mekaar!
Deer kenne we groôsk op weze en deer benne we ok effies stil van.

Een vraiwilligger